می بدادی جان به نان و نان تو را درخورد نی

جبرئیلی هست شد چون بر سما می ریختی

می گزیدی صادقان را تا چو رحمت مست شد

از گزافه بر سزا و ناسزا می ریختی

آب سقا می خریدی بر سقا می ریختی

همچو موسی کآتشی بنمودیش وآن نور بود

در لباس آتشی نور و ضیا می ریختی