وی گران جانی که سوی خویشتن بربوده ای

جان ها زنبوروار از عشق تو پران شده

تا دهان خاکیان را زان عسل آلوده ای

ای سبک عقلی که از خویشش گرانی داده ای

شاد با گوش مقیم اندر مقالات الست

چون ز بی چشمان مقالات خطا بشنوده ای

در رخ پرزهر دونان کمترک خندیده ای