شاد با گوش مقیم اندر مقالات الست

تا دهان خاکیان را زان عسل آلوده ای

ای سبک عقلی که از خویشش گرانی داده ای

وی گران جانی که سوی خویشتن بربوده ای

چون ز بی چشمان مقالات خطا بشنوده ای

در رخ پرزهر دونان کمترک خندیده ای

هر خسی را از ضرورت در جهان بستوده ای