موج زد دریای گوهر از میان خاره ای

آه از آن رخسار برق انداز خوش عیاره ای

صاعقه است از برق او بر جان هر بیچاره ای

چون ز پیش رشته ای در لعل چون آتش بتافت

این دل صدپاره مر دربان جان را پاره داد

چون به پیش پرده آمد بهترک شد پاره ای

هشت منظر شد بهشت و هر یکی چون دفتری