چون به پیش پرده آمد بهترک شد پاره ای

چون ز پیش رشته ای در لعل چون آتش بتافت

موج زد دریای گوهر از میان خاره ای

این دل صدپاره مر دربان جان را پاره داد

هشت منظر شد بهشت و هر یکی چون دفتری

هشت دفتر درج بین در رقعه ای رخساره ای

تا چه مرغ است این دلم چون اشتران زانو زده