هشت منظر شد بهشت و هر یکی چون دفتری

موج زد دریای گوهر از میان خاره ای

این دل صدپاره مر دربان جان را پاره داد

چون به پیش پرده آمد بهترک شد پاره ای

هشت دفتر درج بین در رقعه ای رخساره ای

تا چه مرغ است این دلم چون اشتران زانو زده

یا چو اشترمرغ گرد شعله آتشخواره ای