خرمن آتش گرفته صحن صحراهای عشق

من بدین خویشی ندیدم در جهان بیگانه ای

با هزاران عقل بینا چون ببیند روی شمع

پر او در پای پیچد درفتد مستانه ای

گندم او آتشین و جان او پیمانه ای

نور گیرد جمله عالم بر مثال کوه طور

گر بگویم بی حجاب از حال دل افسانه ای