گندم او آتشین و جان او پیمانه ای

با هزاران عقل بینا چون ببیند روی شمع

پر او در پای پیچد درفتد مستانه ای

خرمن آتش گرفته صحن صحراهای عشق

نور گیرد جمله عالم بر مثال کوه طور

گر بگویم بی حجاب از حال دل افسانه ای

شمع گویم یا نگاری دلبری جان پروری