در هنر اقلیم هایی لطف کن کاشانه ای

پیر گشتم در جمال و فر آن پیر لطیف

من چو پروانه در او او را به من پروانه ای

گفتم آخر ای به دانش اوستاد کائنات

گفت گویم من تو را ای دوربین بسته چشم

بشنو از من پند جانی محکمی پیرانه ای

دانش و دانا حکیم و حکمت و فرهنگ ما