تا چه سر است اینک تو اندر لگن پنهان شدی

از کمال غیرت حق وز جمال حسن خویش

ای شه مردان چنین از مرد و زن پنهان شدی

ای تو شمع نه فلک کز نه فلک بگذشته ای

ای سهیلی کآفتاب از روی تو بیخود شده ست

خیر باشد خیر باشد کز یمن پنهان شدی

مشک تاتاری به هر دم می کند غمزی به خلق