از ورای این همه تو چونک اهل پرده ای

نی تو بر دریای آتش بال و پر را سوختی

نی تو بر پشت فلک پاهای خود افشرده ای

چون از این ره هیچ گردی نیست بر نعلین تو

چشم بگشا سوی ما آخر جوابی بازگو

کز درون بحر دانش صافیی نی درده ای

گفت جانم کز عنایت های مخدوم زمان