به شکارگاه بنگر که زبون شدند شیران

چه خوش است این صبوری چه کنم نمی گذاری

سر این خدای داند که مرا چه می دواند

تو چه دانی ای دل آخر تو بر این چه دست داری

تو کجا گریزی آخر که چنین زبون شکاری

تو از او نمی گریزی تو بدو همی گریزی

غلطی غلط از آنی که میان این غباری