که پیاله هاست مردم تو شراب بخش خنبی

به خدا کسی نجنبد چو تو تن زنی نجنبی

هله خواجه خاک او شو چو سوار شد به میدان

سر اسب را مگردان که تو سر نه ای تو سنبی

که در آن زمان سری تو که تو خویش دنب دانی