هله خواجه خاک او شو چو سوار شد به میدان

به خدا کسی نجنبد چو تو تن زنی نجنبی

که پیاله هاست مردم تو شراب بخش خنبی

سر اسب را مگردان که تو سر نه ای تو سنبی

که در آن زمان سری تو که تو خویش دنب دانی

چو تو را سری هوس شد تو یقین بدانک دنبی