چو تو را سری هوس شد تو یقین بدانک دنبی

هله خواجه خاک او شو چو سوار شد به میدان

سر اسب را مگردان که تو سر نه ای تو سنبی

که در آن زمان سری تو که تو خویش دنب دانی

ز جهان گریز و وابر تو ز طاق و از طرنبش

چو ز خویش طاق گشتی ز چه بسته طرنبی

تو بدان خدای بنگر که صد اعتقاد بخشد