سر اسب را مگردان که تو سر نه ای تو سنبی

به خدا کسی نجنبد چو تو تن زنی نجنبی

که پیاله هاست مردم تو شراب بخش خنبی

هله خواجه خاک او شو چو سوار شد به میدان

که در آن زمان سری تو که تو خویش دنب دانی

چو تو را سری هوس شد تو یقین بدانک دنبی

ز جهان گریز و وابر تو ز طاق و از طرنبش