به بهار بنگر ای دل که قیامت است مطلق

سر و آستین فشانان ز نشاط بی قراری

به بهار ابر گوید بدی ار نثار کردم

جهت تو کردم آن هم که تو لایق نثاری

بد و نیک بردمیده همه ساله هر چه کاری

که بهار گوید ای جان دم خود چو دانه ها دان

بنشان تو دانه دم که عوض درخت آری