بنشان تو دانه دم که عوض درخت آری

به بهار بنگر ای دل که قیامت است مطلق

بد و نیک بردمیده همه ساله هر چه کاری

که بهار گوید ای جان دم خود چو دانه ها دان

چو گشاد رازها را به بهار آشکارا

چه کنی بدین نهانی که تو نیک آشکاری