چون سگ گرسنه هر خلق دهان بگشاده ست

بر ره و ره رو و بر کوچ و سفر می خندی

از میان عدم و محو برآوردی سر

بر سر و افسر و بر تاج و کمر می خندی

تویی آن شیر که بر جوع بقر می خندی

آهوان را ز دمت خون جگر مشک شده ست

رحمت است آنک تو بر خون جگر می خندی