تویی آن شیر که بر جوع بقر می خندی

از میان عدم و محو برآوردی سر

بر سر و افسر و بر تاج و کمر می خندی

چون سگ گرسنه هر خلق دهان بگشاده ست

آهوان را ز دمت خون جگر مشک شده ست

رحمت است آنک تو بر خون جگر می خندی

آهوان را به گه صید به گردون گیری