ساکن سقف دماغی و چراغ نظری

باد شبگیر که چون پیک خبرها آری

ز آنچ دریای خبرهاست چرا بی خبری

دیدبانا که تو را عقل و خرد می گویند

بر سر بام شدستی مه نو می جویی

مه نو کو و تو مسکین به کجا می نگری

دل ترسنده که از عشق گریزان شده ای