مه نو کو و تو مسکین به کجا می نگری

دیدبانا که تو را عقل و خرد می گویند

ساکن سقف دماغی و چراغ نظری

بر سر بام شدستی مه نو می جویی

دل ترسنده که از عشق گریزان شده ای

ز کف عشق اگر جان ببری جان نبری

رهزنانند به هر گام یکی عشوه دهی