دل ترسنده که از عشق گریزان شده ای

ساکن سقف دماغی و چراغ نظری

بر سر بام شدستی مه نو می جویی

مه نو کو و تو مسکین به کجا می نگری

ز کف عشق اگر جان ببری جان نبری

رهزنانند به هر گام یکی عشوه دهی

وای بر تو گر از این عشوه دهان عشوه خری