رهزنانند به هر گام یکی عشوه دهی

مه نو کو و تو مسکین به کجا می نگری

دل ترسنده که از عشق گریزان شده ای

ز کف عشق اگر جان ببری جان نبری

وای بر تو گر از این عشوه دهان عشوه خری

ای مه ار تو عسسی الحذر از جامه کنان

که کلاهت ببرند ار چه که سیمین کمری