ور دو پر ور سه پری در فخ آن دام وری

می گریزی تو ولی جان نبری از کف عشق

تیرت آید سه پری گر چه همه تن سپری

گر همه تن سپری ور ره پنهان سپری

مردم چشم که مردم به تو مردم بیند

نظرت نیست به دل گر چه که صاحب نظری

در درون ظلمات سیهی چشمان