دل چو ماه از پی خورشید رخت دق دارد

قاصد کشتن خلقی چو سنان می لرزی

گه پی فتنه گری چون می خم می جوشی

گه چو اعضای غضوب از غلیان می لرزی

تو چرا همچو دل اندر خفقان می لرزی

به لطف جان بهاری تو و سرسبزی باغ

باز چون برگ تو از باد خزان می لرزی