چه نهانی و عجب این که در این غوغایی

آفتابی که ز هر ذره طلوعی داری

کوه ها را جهت ذره شدن می سایی

چه لطیفی و ز آغاز چنان جباری

گر خطا گفتم و مقلوب و پراکنده مگیر

ور بگیری تو مرا بخت نوم افزایی

صورت عشق تویی صورت ما سایه تو