صورت عشق تویی صورت ما سایه تو

چه نهانی و عجب این که در این غوغایی

گر خطا گفتم و مقلوب و پراکنده مگیر

ور بگیری تو مرا بخت نوم افزایی

یک دمم زشت کنی باز توام آرایی

می نماید که مگر دوش به خوابت دیدم

که من امروز ندارم به جهان گنجایی