ور بگیری تو مرا بخت نوم افزایی

چه لطیفی و ز آغاز چنان جباری

چه نهانی و عجب این که در این غوغایی

گر خطا گفتم و مقلوب و پراکنده مگیر

صورت عشق تویی صورت ما سایه تو

یک دمم زشت کنی باز توام آرایی

می نماید که مگر دوش به خوابت دیدم