طوطی خود را شکرخا می کنی

مرغ مرگ اندیش را غم می دهی

بلبلان را مست و گویا می کنی

زاغ را مشتاق سرگین می کنی

آن یکی را می کشی در کان و کوه

وین دگر را رو به دریا می کنی

از ره محنت به دولت می کشی