کاندر کدام سبزه و صحرا چریده ای

این هم بگو که گر رخ او آفتاب نیست

چون ابر پاره پاره ز هم چون دریده ای

پیداست در دم تو که از ناف مشک خاست

آنی که دیده ای تو دلا آسمانیی

زیرا ز دلبران زمینی رمیده ای

دانم که دیده ای تو بدین چشم یوسفی