دانم که دیده ای تو بدین چشم یوسفی

کاندر کدام سبزه و صحرا چریده ای

آنی که دیده ای تو دلا آسمانیی

زیرا ز دلبران زمینی رمیده ای

تا تو ترنج و دست ز مستی بریده ای

تبریز و شمس دین و دگرها بهانه هاست

کز وی دو کون را تو خطی درکشیده ای