ای میر مجلسی که تو را عشق نام گشت

وی مطربی که آن غزل تر گرفته ای

ای دلبری که ساقی و مطرب فنا شدند

تا تو نقاب از رخ عبهر گرفته ای

این چه قیامت است که از سر گرفته ای

ای خم خسروان که تو داروی هر غمی

رنجور نیستی تو چرا سر گرفته ای