رنجور نیستی تو چرا سر گرفته ای

ای میر مجلسی که تو را عشق نام گشت

این چه قیامت است که از سر گرفته ای

ای خم خسروان که تو داروی هر غمی

جانی است بس لطیف و جهانی است بس ظریف

وین هر دو پرده را ز میان برگرفته ای

از جان و از جهان دل عاشق ربوده ای