ای خم خسروان که تو داروی هر غمی

تا تو نقاب از رخ عبهر گرفته ای

ای میر مجلسی که تو را عشق نام گشت

این چه قیامت است که از سر گرفته ای

رنجور نیستی تو چرا سر گرفته ای

جانی است بس لطیف و جهانی است بس ظریف

وین هر دو پرده را ز میان برگرفته ای