میدان از آن توست به چوگان تو بابتی

از پای درفتادی و از دست رفته ای

بی دست و پای باش چه دربند آلتی

بی دست و پا چو گوی به میدان حق بپوی

ای رو به قبله من و الحمدخوان من

می خوانمت به خویش که تو پنج آیتی

ای عقل جان بباز چرا جان به شیشه ای