می خوانمت به خویش که تو پنج آیتی

بی دست و پا چو گوی به میدان حق بپوی

میدان از آن توست به چوگان تو بابتی

ای رو به قبله من و الحمدخوان من

ای عقل جان بباز چرا جان به شیشه ای

وی جان بیار باده چرا بی مروتی

رو کان مشک باش که بس پاک نافه ای