آن کس ملک ندید و نه انسان و نی پری

جان خاک آن مهی که خداش است مشتری

چون از خودی برون شد او آدمی نماند

او راست چشم روشن و گوش پیمبری

تا آدمی است آدمی و تا ملک ملک