بی تو نماز ما چو روا نیست سود چیست

تا کی بهانه گیری و تا کی دغا کنی

می خندد آن لبت صنما مژده می دهد

کاندیشه کرده ای که از این پس وفا کنی

آنگه روا شود که تو حاجت روا کنی

بی بحر تو چو ماهی بر خاک می طپیم

ماهی همین کند چو ز آبش جدا کنی