آنگه روا شود که تو حاجت روا کنی

می خندد آن لبت صنما مژده می دهد

کاندیشه کرده ای که از این پس وفا کنی

بی تو نماز ما چو روا نیست سود چیست

بی بحر تو چو ماهی بر خاک می طپیم

ماهی همین کند چو ز آبش جدا کنی

ظالم جفا کند ز تو ترساندش اسیر