دل لشکر حقست و تویی شه چه شسته ای

آتش خوران ره به سر کوی منتظر

با مردمان زیرک ابله چه شسته ای

دل شیر بیشه ست ولیکن سرش تویی

ای جان تیزگوش تو بشنو هم از درون

هم ره به توست بر سر هر ره چه شسته ای

هین کز فراخنای دلت تا به عرش رفت