هیهای وصل و خنده و قهقه چه شسته ای

ای جان تیزگوش تو بشنو هم از درون

هم ره به توست بر سر هر ره چه شسته ای

هین کز فراخنای دلت تا به عرش رفت

دی بامداد دامن جانم گرفت دل

کان جان و دل رسید تو آوه چه شسته ای

دولاب دولتست ز تبریز شمس دین