گاه چو مه می رود قاعده شب روی

آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشی

اه که چه می زیبدش بدخوی و سرکشی

می کند از اختران شیوه لشکرکشی

گاه ز غیرت رود از همه چشمی نهان

تا دل خود را ز هجر تو سوی آذر کشی