می کند از اختران شیوه لشکرکشی

آه که چه شیرین بتیست در تتق زرکشی

اه که چه می زیبدش بدخوی و سرکشی

گاه چو مه می رود قاعده شب روی

گاه ز غیرت رود از همه چشمی نهان

تا دل خود را ز هجر تو سوی آذر کشی

ای خنک آن دم که تو خسرو و خورشید را