گاه ز غیرت رود از همه چشمی نهان

اه که چه می زیبدش بدخوی و سرکشی

گاه چو مه می رود قاعده شب روی

می کند از اختران شیوه لشکرکشی

تا دل خود را ز هجر تو سوی آذر کشی

ای خنک آن دم که تو خسرو و خورشید را

سخت بگیری کمر خانه خود درکشی