جان منش چون بدید گفت که جان منی

ندهد بی چشم تو چشم من آینگی

ندهد بی روز تو روزن من روزنی

چشم منش چون بدید گفت که نور منی

صبر از آن صبر کرد شکر شکر تو دید

فقر از آن فخر شد کز تو شود او غنی

گاه منم بر درت حلقه در می زنم