چونک در این خشم و جنگ پای خود افشرده ای

چشم ببند و بکن بار دگر رحمتی

بشکن سوگند را گر به خدا خورده ای

بنگر کاین دشمنان دست زنان گشته اند

میل تو با کیست جان تا بشوم خاک او

چاکر آن کس شوم کش به کس اشمرده ای

ای تن آخر بجنب بر خود و جهدی بکن