ای تن آخر بجنب بر خود و جهدی بکن

چونک در این خشم و جنگ پای خود افشرده ای

میل تو با کیست جان تا بشوم خاک او

چاکر آن کس شوم کش به کس اشمرده ای

جهد مبارک بود از چه تو پژمرده ای

خیز برو پیش دوست روی بنه بر زمین

کای صنم چون شکر از چه بیازرده ای