باد خزانست غیر زرد کند باغ را

چون بگدازد چو سیل پست کند خانه ای

غیر برونی بدست غیر درونی بتر

از سبب غیریست کندن دندانه ای

حبس کند در زمین خوبی هر دانه ای

پیش تو خندد چو گل پای درآید چو خار

ریش نگه دار از آن دوسر چون شانه ای