پیش تو خندد چو گل پای درآید چو خار

از سبب غیریست کندن دندانه ای

باد خزانست غیر زرد کند باغ را

حبس کند در زمین خوبی هر دانه ای

ریش نگه دار از آن دوسر چون شانه ای

از سبب آنک بد در صف ترسنده ای

گشت شکسته بسی لشکر مردانه ای